نمايد ، در هر دو صورت عبادت باطل خواهد بود ، خصوصا در صورتى كه ريا باشد . بدان كه ريا عبارت از آن است كه داعى بر اقدام به عبادت قصد تقرب به مخلوقين بوده باشد ، خواه به جهت اين كه او را خوب دانند ، يا به جهت اين كه تعظيم او را منظور داشته باشند ، يا آن كه او را چيز دهند ، يا آن كه اجابت او نمايند و هكذا . و اين موجب بطلان عبادت مىشود ، خواه داعى بر عبادت محض اين بوده باشد لا غير ، يا اين را جزء داعى قرار دهد ، مثل اين كه منظور هم اطاعت الهى جل شأنه و هم تقرب جستن به مخلوقين بوده باشد . و اما هر گاه مقصود بالذات نبوده باشد مگر اطاعت الهى جل شأنه و طلب عزت به درگاه أحديت عز جلاله ، و اين أغراض دنيه مقصود بالتبع بوده باشد ، چنانچه سابق تنبيه به اين شد ظاهر اين است كه حكم به بطلان نتوان نمود . بدان كه آنچه مذكور شد اين بود كه قصد ريا نمايد در حال نيت و اما هرگاه فرض شود كه خلوص در حين نيت متحقق بود ، لكن نيت ريا در فعل افعال نمايد ، پس اين متصور به چند صورت مىشود : اول : آن است كه قصد ريا نمايد در فعل واجب از واجبات نماز ، مثل قرائت يا ركوع يا سجود و نحو اينها . قبل از تحقيق اين مسأله مىگوئيم : آنچه مذكور شد در بيان نيت تشكيكى در اعتبار آن در حين شروع نمودن به نماز نيست ، لكن ابقاى آن و استمرار عين آن تا آخر نماز لازم نيست ، بلكه همان قدر كه اتمام صلاة نمايد به مقتضاى آن نيت كافى است در صحت صلاة . توضيح مقام آن است كه استمرار عين نيت تا آخر صلاة عبارت از آن است كه در جميع أحوال صلاة شاعر و متذكر بوده باشد كه اتيان به اين نماز معين مىنمايم به جهت امتثال و اطاعت خلاق عالم جل شأنه و استمرار به اين معنى لازم نيست ،